Universidade pública e galega

Se cadra é esperable da universidade, pública, máis que doutras institucións, un nivel de mínimos no seu funcionamento especialmente esixente.
Isto vale para a súa función tradicional e básica, a docente, onde ao tempo ou antes que a excelencia, ben poderíamos –por imprescindible e máis doado- avaliar a suficiencia, en termos de dedicación, de intelixibilidade e de cobertura das materias programadas.
Vale para a investigación, onde a transparencia no uso de fondos e medios públicos e os lóxicos “retornos” deben estar garantidos para evitar derivas perigosas agora que aínda é tempo.
E vale para a administración dos medios universitarios que non determinan fins nin estratexias pero tampouco é un asunto residual nin o instrumento para darlle forma a decisións precociñadas, ou non en todo caso canto menos.
E falando de regras, mínimos e instrumentos podemos coller o caso das ferramentas lingüísticas formais do pais e da universidade, non hai nisto ámbitos nin niveis exentos.
Vexamos, cando nun lugar do mundo se toma a decisión de que a unha lingua antes proscrita, marxinada ou perseguida en moitos dos seus usos, se lle recoñece carácter oficial, estase adoptando unha decisión que implica un esforzo colectivo no cambio de usos e unhas consecuencias obrigadas en moi diversos campos: requirimentos na selección e promoción do persoal, accións fomentadoras, uso vehicular habitual nas actividades públicas, etc., ata acadar a pacificación efectiva co que xa ese se converte no exclusivo idioma oficial con autoridade. O contrario é manter por inercia, preguiza ou interese a situación e o réxime anterior.